Αυτό είναι το Παρίσι

είναι το φθινοπωρινό χρώμα….

είναι η γλυκιά ατμόσφαιρα στα δρομάκια του….

είναι οι χαριτωμένες γωνιές του….

είναι ο ήχος του ακορντεόν….

είναι η τέχνη που λες και είναι αποτυπωμένη σε κάθε πετραδάκι ή φυλλαράκι του….

είναι η πιο γλυκιά γεύση της ζωής….

είναι βόλτες με ποδήλατο….

είναι ο πύργος μέσα από τα στενά, μετά από ένα ροζέ κρασί που σε κάνει να φωνάζεις “είμαι εδώ!”

είναι έμπνευση….

είναι Σαββατόβραδο με πικ-νικ δίπλα στο ποτάμι….

είναι φως!

Δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει αλλιώς αυτός ο μήνας.

Ο γλυκός μου Σεπτέμβρης μόλις μπήκε. Κι έχω τρία χρόνια να το χαρώ τόσο.

Αυτό, γιατί φέτος έζησα την πιο δυνατή ερωτική ιστορία με μια πόλη. Κι αν δεν είχε προηγηθεί η Ρώμη, θα έλεγα ότι ήταν ο ενθουσιασμός του ταξιδιού και των διακοπών.

Το τι αισθάνομαι για το Παρίσι μπορεί να το καταλάβει όποιος έζησε έρωτα δυνατό αλλα με ημερομηνία λήξης.

Όποιος συνάντησε κάποιον κι ένιωσε εκείνη την απίστευτη χημεία και το “εμείς οι δυο αργήσαμε να βρεθούμε”.

 Εκείνο το “θέλω να μείνω για πάντα μαζί σου” ή “είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο”.

Και αρχίζεις να ψάχνεις αφορμές και εισιτήρια έστω για ενα Σαββατοκύριακο…..

Τώρα έμεινε η νοσταλγία και μια γλυκιά μελαγχολία.

Ευτυχώς έχω την αύρα των φωτογραφιών του που με γυρίζουν στις στιγμές.

Είναι γεγονός. Στο Παρίσι ξαναβρήκα τον χαμένο ενθουσιασμό μου. Τον εαυτό μου.

ΥΓ: Είναι οι μοναδικές φωτογραφίες που δεν ήθελα να πειράξω. Το έκανα σε λίγες και φαίνονται.

Επίσης αν υπάρξουν σχόλια, απαγορεύονται τα “σαν την Ελλαδίτσα μας δεν υπάρχει”. Θα μου χαλάσουν την αισθητική και την ατμόσφαιρα  

~ από despinak στο Σεπτεμβρίου 1, 2008.